Agnieszka 
Lackorzyńska Sienkiewicz

 

 1944 - 1991

 

 

 

Studia artystyczne ukończyła w 1969 r. w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na Wydziale Ceramiki i Szkła. Członek ZPAP, okręgu Wrocławskiego. W latach 1970-1975 pracowała w dziale reklamy w "Społem", jako projektant. Zajmowała się projektowaniem plakatów, druków, malarstwem ściennym, projektowaniem odzieży, tkaniną unikatową. 


od 1976
Członkini Grupy Tkackiej 10 X TAK 

Udział w plenerach - poza kowarskimi: Pszczyna 1976, Skoki 1984, 1985, Graz (Austria) 1986, Arturówek 1988, Gorzów-Lubniewice 1989, 1990.  

Uczestniczyła w Warsztatach Twórczych WT Kowary w latach  1974 - 1990.

Wystawy indywidualne:
1978 - BWA Klodzko;
1979 - Dom Kultury w Bolesławcu
1980 - BWA Walbrzych
1981 - Galeria Desy Warszawa
1987 - Galeria Grupy „10 x TAK"
1989 - Wystawa Miniatur Kopenhaga (Dania) 

Udział w wystawach krajowych:  
1978 - Ogólnopolska Wystawa Tkaniny Artystycznej, Kamienna Góra, Muzeum Tkactwa  
1981, 1985, 1988 - Ogólnopolska Wystawa Tkaniny Unikatowej, Łódź 1984 - Ogólnopolska Wystawa Tkaniny Artystycznej, Łódź
1985, 1986 - Wystawa Poplenerowa, Klub MPiK, Poznań  
1987 - Wystawa Współczesnej Tkaniny Unikatowej, „Galeria PRO" Kosza­lin  
1988 - Biennale Sztuki Sakralnej, Gorzów; Ogólnopolska Wystawa Minia­tur Tkackich, „Galeria 113", Łódź; Okręgowa Wystawa Plastyki, Wrocław  
1990 - Biennale Sztuki Sakralnej, Gorzów; Małe Formy Tkackie, BWA Jelenia Góra; Wystawa Poplenerowa, BWA Gorzów
1991 - Miniatura Tkacka z kolekcji SBWA, Galeria „TEST" Warszawa 1992 - „Kontynuacje - Wrocław 1992", Wrocław  

• Udział w wystawie XXX -lecie tkaniny na Dolnym Śląsku - Warsztat Twórczy - Kowary, Centralne Muzeum Włókiennictwa, Łódź, 12.VI. – 15.VIII.2003

Udział w wystawach zagranicznych:  
1985, 1986 - Wystawa w Galerii BRAM, Dania  
1986 - Międzynarodowa Wystawa Tkaniny, Graz, Austria 1988 - Biennale miniatur tkackich,
Szombathely, Węgry ; 1989 - Współczesna Polska Tkanina, Praga, Czechoslowacja 1990 - Wystawa „Petit est beau", Paryż, Francja ;
1991 - „10 x Tak" - Textilkunst aus Polen, Tiibingen  

Prace w zbiorach : Centralne Muzeum Włókiennictwa, Łódź, Muzeum Tkactwa Dolnośląskiego, Kamienna Góra, oraz w kolekcjach prywatnych w USA, Danii, Francji i Jugosławi.


AGNIESZKA LACKORZYŃSKA-SIENKIEWICZ-formalnie przystąpiła do Grupy „10 x TAK" w 1977 roku, chociaż była z nią związana pobytami na plenerach kowarskich już od dwóch lat. Artystka wywodzi się z tej samej wrocławskiej Wyższej Szkoły Sztuk Pla­stycznych, co ogromna większość zespołu i należy do jednej generacji. Studia ukończyła na Wydziale Ceramiki i Szkła uzyskując dyplom w 1969 roku. Przez najbliższe pięć lat po studiach pracowała w dziale reklamy Spółdzielni „Społem", projektując grafikę reklamową, po tym zajęła się twórczością w za­kresie tkaniny, która wyrastała we wrocławskim środowisku na nową dziedzinę działalności plastycznej.  
Droga dochodzenia do opanowania wiedzy tkackiej, jej specyfiki była więc trudną drogą „prób i poszukiwań". Początek jej stanowiło opanowanie pod­stawowych umiejętności konstruowania tkaniny na ramie. Wkrótce jednak artystka sięgnęła po indywidualny rodzaj interpretacji tworzywa odchodząc od zwartej struktury splotowej. Zaczęły więc powstawać kompozycje ażurowe nie mające jednak nic wspólnego z koronkową cienkością a wręcz przeciwnie odznaczające się pogrubioną świadomie reliefową fakturą nadającą im nie­kiedy archaizujący charakter. Potęgował go dość oszczędny a nawet surowy koloryt prac wykorzystujących naturalne barwy wełny, sizalu, lnu czy juty.  
Oprócz prześwitów autorka zastosowała inny rodzaj podziału płaszczyzny. Uczyniła nimi szpary, czy pęknięcia, czasem tak długie, że dzielące tkaninę do połowy jej wysokości lub wyżej. Dzięki nim powstała możliwość zaistnienia kompozycji w przestrzeni kilkoma płaszczyznami, które w zależności od sposobu podwieszenia mogą organizować wnętrze. Podobnie jak tkaniny z ażurem i te aspirujące do ruchomych rozwiązań przestrzennych charaktery­zują się czytelną fakturą w miejscach wybranych potraktowaną rzeźbiarsko oraz oszczędnym kolorytem.
Jej koncepcja widzenia tkaniny na przestrzeni minionych lat uległa wielkim zmianom od początkowej wizji dekoracyjnej przez oszczędną w wyrazie aż po destrukcyjną w niektórych procesach. Dotyczy to również miniatur, w któ­rych jest zawsze większe pole do eksperymentu. Dla Agnieszki Lackorzyńskiej-Sienkiewicz, jak widać, tkanina wciąż kryje wielkie możliwości, które au­torka stara się wykorzystywać w sposób indywidualny nie pozbawiony świeżości spojrzenia.  


"Na początku był tradycyjny gobelin wełniany, wzbogacony o elementy fakturalne" - mówiła Agnieszka Lackorzyńska Sienkiewicz. Z czasem jej spojrzenie na tkaninę zmieniło się. Zaczęła wykorzystywać inne materiały - sizal, len, wełnę owczą, jutę. niekiedy kojarzyła je ze sobą, bądź tez pracowała w jednym, zawsze jednak dbając o to , by nie zatracić naturalnego charakteru tworzywa. wydobywała wszelkie jego walory, stosując odpowiednie techniki tkackie. pracując w owczej wełnie najczęściej łączyła ażur z reliefem, dzięki czemu uzyskiwała specyficzny układ światłocienia i wrażenie mięsistości materii.

Dla Lackorzyńskiej Sienkiewicz tkanina nie była jedynie przedmiotem dekoracyjnym, lecz swoistym rodzajem organizowania przestrzeni. Przez ostatnie lata odeszła daleko od preferowanego w początkowym okresie twórczości niemal płaskiego gobelinu. Tkaniny jej nabrały charakteru rzeźbiarskiego. Zagęszczając i rozrzedzając ich strukturę - aż po otwory i pęknięcia - artystka dążyła do zbudowania kompozycji anektujących otaczającą przestrzeń i nadających jej nową - estetyczną funkcję.

Wrocławska Grupa Tkacka 10 X TAK straciła w Agnieszce zdolną. wspaniale rozwijającą się Artystkę, która swą skromnością, mądrością i pokorą codziennego życia zdobyła serca wielu przyjaciół. Agnieszka oprócz talentów artystycznych posiadała talent współżycia z ludźmi i współpracy w gronie niecodziennym, jakie stanowi Grupa Artystyczna. Twórczość, dla której poświęcała każdą chwilę życia wolną od obowiązków rodzinnych była jej nadrzędnym celem. Pozostawiła wiele znakomitych dzieł tkackich, które teraz będą przemawiać w jej imieniu.