Bogusława
Zdep Łukasiewicz

adres korespondencyjny:
ul. Na Ostatnim Groszu 84/12 54-207 Wrocław

Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na Wydziale Ceramiki i Szkła. Dyplom otrzymała w 1969 roku. Zajmuje się tkaniną artystyczną, w tym także miniaturą tkacką, grafiką użytkową i ilustracją książkową. Do Grupy „10 x TAK" należy od 1984 roku i od tej pory bierze udział we wszystkich wystawach Grupy w kraju i za granicą. Dorobek swój prezentuje także na wystawach poza Grupą. 

Wystawy indywidualne:
1984 - Galeria Jatki, Wrocław
1988 - Stadtmuseum, Dippoldiswalde, Niemcy
1990 - Centrum Kultury, Birdermd, Dania; Galeria Fabryki Dywanów, Kowary; Galeria Jatki, Wrocław

Wystawy zbiorowe w kraju:
1984 - Okręgowa wystawa Plastyki, Wrocław; I Ogólnopolska Wystawa Miniatur Tkackich, Łódź
1988 - Okręgowa Wystawa Plastyki, Wrocław; II Ogólnopolska Wystawa Miniatur Tkackich, Łódź; IV Ogólnopolska Wystawa Tkaniny Unikatowej, Łódź;
1990 - Wystawa Małych Form Tkackich, Jelenia Góra;
1991 - Wystawa Miniatur Tkackich z kolekcji SBWA, Galeria „TEST" Warszawa;
1992 - „Kontynuacje - Wrocław 1992", Wrocław 

Wystawy zbiorowe zagraniczne:
1986 - Wystawa Miniatury Tkackiej, Instytut Kultury Polskiej, Sztokholm 1988 - VII Biennale Miniatury Tkackiej, Szombathely, Węgry; 1990 - Wystawa Miniatury Tkackiej „Małe jest piękne", Paryż; Wystawa Miniatury Tkackiej, Praga, Sofia; 1991 - Prezentacja Sztuki Wrocławskiej, Reims, Francja 1991 - „10 x Tak" - Textilkunst aus Polen, Tiibingen

Prace w zbiorach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Ośrodka Tkaniny „Poltegor" we Wrocławiu, Galerii Fabryki Dywanów w Kowarach, SBWA w Warszawie oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.


BOGUSŁAWA ZDEP-ŁUKASIEWICZ - jest jedną z tych uczestniczek, które stosunkowo późno zostały zaproszone do Grupy „10 x TAK". Jej przynależ­ność do zespołu datuje się od 1984 roku. Wcześniej uprawiała twórczość w dziedzinie szkła unikatowego, grafiki użytkowej włączając w to ilustrację książkową, zajmowała się również scenografią telewizyjną i dla teatru lalek. Studia odbyła, jak większość członkiń Grupy, we wrocławskiej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na Wydziale Ceramiki i Szkła uzyskując dyplom w 1969 roku.
Kompozycje z włókna nie zaabsorbowały uwagi artystki bez reszty lecz zyskały współpartnerstwo z wcześniej uprawianymi dziedzinami plastyki. W jej pracach wykonanych z materii włóknistych wełny, sizalu czy wiskozy przy użyciu technik tkackich dzieniny i aplikacji często łączonych w jednej pracy i określanych jako technika własna, można doszukać się wizji scenografa. Niektóre z nich mogły by stanowić plansze telewizyjne, inne elementy tła dla rozgrywających się na scenie przedstawień ze świata iluzji i baśni.
Są wśród kompozycji tych takie, które prezentują umowne pejzaże o pastelowych barwach z krainy gór i rzek jak np. praca „Czas Babiego Lata". Inne mogą wprowadzać widza - o czym mówią tytuły - w „Zmiany Nastroju", sugerować stany typu „Sennoś', czy odtwarzać atmosferę „Zmierzchu" lub ukazywać „Najpiękniejszą porę dnia". Tytuły te jak i inne zdają się mówić dobitnie o intencjonalności działań autorki, jej skojarzeniach i drogach poszukiwań przekazu wyrażonego za pomocą kompozycji z włóknistego tworzywa, nowym dla siebie językiem.
Zdecydowanie różne od dużych rozmiarów kompozycji, chociaż artystka zdradza jedynie tendencje do rozwiązań kameralnych są wykonywane przez nią miniatury. Należą one bez reszty do dziedziny tkactwa powstają bowiem na małej ramce (20 x 20 cm) z różnorodnych splotów. W swoim charakterze mają wiele cech geometryzmu poczynając od regularnego kształtu kwadratu a na kompozycji kończąc. Można by je porównać do graficznych plansz rekla­mowych projektowanych komputerowo. W tych płasko tkanych miniaturach artystka wypowiada się w sposób bardzo klarowny, prosty, zdyscyplinowany. Stanowią one zupełny kontrast wobec niespokojnych, fantazyjnych prac o większych formatach, które powstają z różnorodnych struktur i zaspokajają zupełnie inne potrzeby. Bogusława Zdep-Łukasiewicz jest więc autorką, która stara się podkreślać odmienności każdego z uprawianych gatunkównie szu­kając dla różnorodnych działań wspólnego mianownika.